دنیای عجبی هست این نت . هم جاذبه داره هم دافعه . فکر که میکنم میبینم تو این سال ها تو همین دنیای مجاز خیلی چیزا  یاد گرفتم / یاد دادم  . این همه نوشتم و خوندم .از دلتنگی ها از روز مرگی ها؛ از زندگی ؛از این سرنوشت ادمی که همه جوره بازی میده و همه جوره کم میاریم و بازم الکی خوشیم. و الی آخر ...

نمیدونم چرا ولی دیگه دلم نمیخواد چیزی بنویسم . انگار یه جورایی خالی شدم . ذهنم دلم حسم همه و همه دیگه مال خودم نیست . دیگه نمیتونم

راستش ادم که  تنها میشه یه بغضی غریب میاد سراغش . دلش گریه میخواد  . دلش میخواد مست کنه و تازه بیاد و از خودش بنویسه . از اینکه زنی هست با عصیانی خاموش . با دلی پر درد . زنی که هیچوقت نباید برای خودش و حس و حالش زندگی کنه . زنی که بدنیا اومده تا همه ی زنانگیش رو خفه کنه مچاله کنه . چرا چون قانون زندگی برای زن همینه

سخته هی بهت بگن امید داشته باش زندگی زیباست

سخته وقتی حرمت چشمی رو نگه داری و همون چشم آیینه ی نگاهت رو خورد کنه

سخته شبیه باغی باشی پره درخت سیب و همه تو رو با گونه های سرخت بشناسن  و دلت یه دشت پره از درخت های سنجدی باشه پر از چروک. اما کسی سراغی از دلت نگیره

سخته شبیه کوچه باغی باشی که همه میان و ازش رد میشن و روی در و دیوارش قلب های داغ جوونی رو حک میکنن . عوضش هم قلب هیچ پیاده ای که رد میشه برات نمیتپه /هیچ کوچه ای تو رو نشناسه و کسی صداتو یادش نباشه و تو چال کنی همه ی حرف هات رو تو بغضی که همیشگی هست . حالا چرا چون " یه زن هستی "

سخته همه از پنجره ی نوشته هات و شعر هات با هم حرف بزنن؛ اونوق خودت نتونی  به هیچ دریایی سلام کنی / به هیچ باغ شعری نگاه کنی / یا به چشم منتظری چشمک بزنی . سخته عزیز خیلی سخت

سخته بودن و نبودن/  سخته ساده گرفتن و ساده دیدن / سخته نفس کشیدن با این همه بغض /سخته زن بودن سخت / خلاصه یه روزی یه جایی ادم کم میاره . دلش میخواد رها بشه از هر چه هست و نیست .

منم همین حس رو دارم . منه دیونه ی وحشی هم میخوام ساکت بشم . تا کی نمیدونم .. تا دوباره ای شاید . خدانگهدار